Blog: Ervaringsleren voor sTimulbegeleiders

Geplaatst: 18 oktober 2017

Afgelopen vrijdag, 13 oktober, zijn Alet, Hans, Jennifer en ik (Anky) zelf weer eens ondergedompeld in het afhankelijk zijn. We waren in het kader van ervaringsleren samen met ZorgPact en het Zorgtrainingscentrum Zwolle op werkbezoek in Brabant bij de Participatiekliniek van V&VN.

Anky over haar ervaring:

Dit keer konden we niet zelf onze rol kiezen, maar kregen we een lot toebedeeld. Ik was slechtziend, doof, liep met een rollator en had een zuurstofbrilletje nodig. Met deze hulpmiddelen liep ik een rondje door het dorp en daarna hebben we samen soep en een broodje gegeten.

Mijn eerste indruk: Wat ben je geïsoleerd als je slecht kunt zien en slecht kunt horen! Ik raakte volledig gericht op mezelf, en interesseerde me niet voor wat er om me heen gebeurt: ik kon het toch niet volgen. Het was erg inspirerend om zelf weer eens te ervaren wat we in sTimul ook doen: je verplaatsen in de wereld van een zorgafhankelijk medemens.

Alet over haar ervaring:

Voor mij was de aankomst en ‘het inschrijven in ons huis’ een moment om niet snel te vergeten. Per direct je autonomie kwijt zijn en niet meer mogen/kunnen beslissen wat je vervolgens gaat doen. Als medebewoner van Anky, Hans en Jennifer voelde ik me, moeilijk lopend achter de rollator tijdens het rondje om de kerk, vooral nutteloos. Tegelijkertijd kwam er een gevoel van rebellie naar boven, zoeken naar mogelijkheden om, hoe klein de actie ook was, toch iets te doen wat ikzelf kon besluiten. Op enig moment waren onze begeleiders uit zicht, wij liepen erg langzaam, en dat gaf een gevoel van opluchting.

Hans over zijn ervaring:

Het duurde even voor ik ‘om’ was: ik moest me echt even concentreren om in de rol van oude, moeilijk lopende, hardhorende en rechterarm-niet-kunnen-gebruikende man in te leven. Eenmaal buiten ging het vanzelf. Ik voelde me afgesloten (door de doofheid) van de rest van de wereld, maar het was mooi weer en een relaxed wandelingetje. Dus dat beviel me wel. Door de wandeling had ik genoeg afleiding. Terug binnen aan tafel om te eten. Daar had ik maar weinig behoefte aan contact en ik kreeg daar op een gegeven moment last van. Aan de andere kant van de tafel gebeurde van alles en ik was slechts toeschouwer met te weinig energie om daar ook deelnemer van te zijn en dat stak me. Ik was dan ook blij dat we na het eten gewoon ons zelf weer mochten zijn. Tijdens de hele sessie nam ik mijn vader als voorbeeld. Dat voelde relaxed en met vlagen eenzaam. Ik ben benieuwd hoe dat zal zijn als ik echt oud ben.

Jennifer over haar ervaring:

In mijn ondersteunende rol bij sTimul als communicatieadviseur, zie ik vaak wel de ervaringen binnenkomen bij studenten en zorgmedewerkers tijdens sessies als ik bij sTimul op kantoor ben, maar het zelf aan den lijve ondervinden, dat gebeurt niet vaak.

Mijn lot was: slechtziend, doof, verzwaarde enkels en lopen met een rollator. Een behoorlijk zwaar pakket! Vooral het slecht zien en doof zijn, vormt voor iemand die dagelijks bezig is met communicatie, marketing en vormgeving een echte handicap! Daar was ik me dan ook behoorlijk bewust van!

Wat lijkt het me moeilijk om te accepteren dat je slecht zicht hebt en ook nog eens weinig hoort. Het viel me ook op hoe belangrijk communicatie is.
Zinnen zoals: ‘Ga daar maar zitten!’, ‘Welk broodje wilt u?’, ‘Even aan de kant mevrouw!’, komen toch heel anders binnen tijdens zo’n inleefervaring. Want waar is daar, als je moet gaan zitten. Ik zag het natuurlijk helemaal niet! En welk broodje ik wilde? Geen idee! Wat heb je in de aanbieding dan? Even aan de kant mevrouw! Uhh.. welke kant moet ik op dan?

Het kwam aardig binnen deze ervaring en ik blijf het bijzonder vinden wat sTimul kan betekenen in de bewustwording van zo’n inleefervaring. Dat doet wat met je en laat je nadenken over je eigen situatie en werk.